‘Ik heb al bijna twee jaar verkering, maar ik heb steeds meer het gevoel dat ik eerlijk moet zijn en de verkering uit moet maken. Er is geen ander, maar ik voel dat wij niet goed bij elkaar passen. Ik ben zelf veel te onzeker om zoiets te doen en zit er heel erg mee.'

Als je al bijna twee jaar met elkaar omgaat, dan maak je daar inderdaad niet zomaar een eind aan. Maar je moet wel eerlijk zijn, naar je vriend toe! Het is goed denk ik om jezelf te realiseren wat het doel van verkering is. Verkering neem je met het doel om elkaar wat beter te leren kennen en niet omdat je vanaf het begin al vast en zeker zou weten dat je met elkaar wilt trouwen. Daarom is verkering ook iets dat je voorzichtig moet opbouwen. Niet te snel van stapel lopen en vooral ook op seksueel gebied op een Bijbelse wijze met elkaar omgaan. Als je al te intiem met elkaar omgaat, dan is verkering meer dan alleen maar verkering geworden, met alle gevolgen van dien. Een verkering moet soms uitgemaakt worden en daar moet ruimte voor blijven. Als je op een eerlijke manier met je vriend omgegaan bent, dan hoeven er geen schuldgevoelens te zijn, alhoewel het wel moeilijk kan zijn. Maar je vriend heeft er recht op dat je eerlijk tegenover hem bent en hij heeft er niets aan als jij alleen maar de schijn ophoudt. Je moet ook goed beseffen dat een huwelijk voor het leven gesloten wordt. Je belooft elkaar trouw totdat de dood scheiding maakt. En natuurlijk bestaan er geen volmaakte huwelijken en zal er in elke verkeringstijd wel eens sprake van een dip zijn, maar er moet wel liefde zijn. Je moet wel samen naar de toekomst kunnen kijken en als er straks om jouw jawoord gevraagd wordt, dan moet je dat wel vanuit je hart kunnen geven. Als er niets anders op zit, dan de verkering uitmaken, stel het dan niet onnodig lang uit en geef de ander geen valse hoop. Ga vooral ook in gebed en vraag of de Heere je duidelijkheid wil geven. Hij spreekt door Zijn Woord en Hij wil ook helpen om dat moeilijke gesprek aan te gaan met je vriend. Heel veel sterkte en wijsheid.

Ds. K.J. Kaptein, Lunteren