Het is een grote zegen als het tijdens het huisbezoek tot een echte ontmoeting komt tussen de ambtsdragers en het bezochte gezin. Iedere ambtsdrager weet dat dat bepaald geen vanzelfsprekende zaak is. Hoe vaak hebt u de deur niet achter u dicht getrokken en stond u beiden met een heel naar en pijnlijk gevoel op straat. Het was die avond weer niet gelukt. U hebt er naar uw gevoel alles aan gedaan maar toch lukte het niet om echt van hart tot hart met elkaar te spreken. Ik weet dat het u pijn doet en het maakt u bij ogenblikken erg moedeloos. Soms zoudt u het bijltje er bij neer willen leggen. Moedeloosheid is een scherp wapen in de hand van de duivel. Geef hem geen plaats. Broeders leg de nood van het gezin dat u bezocht hebt die avond voor de Heere neer. Vraag of Hij u de weg wil wijzen om met die gesloten mensen op pastorale wijze om te gaan. Vissen vangen gaat ons vaak beter af dan mensen vangen. Toch ligt er de opdracht om uit te gaan. Hij gaat mee. Ging Hij echt mee? Had u wel het goede aas aan de hengel? Zat er wel aas aan? We kunnen niet verwachten dat ze zullen bijten als er geen aas aanzat! Wat wil ik er maar mee zeggen? Dat we net zo moeten handelen met de ander als Jezus deed met de Samaritaanse vrouw. Hij nodigde haar door vragen te stellen uit om met Hem in gesprek te blijven. Hoewel zij met haar antwoorden op een totaal andere golflengte zat, bleef de Heere haar vasthouden zodat zij vragen ging stellen. Toen Hij wist dat Hij raak geschoten had, bleef Hij kalm. De pijl van ontdekking zou zijn werk doen. In het gesprek met haar blijkt dat de Heere er de tijd voor neemt om voor Zijn verzoenend werk plaats te maken. Wat ging Hij wijs, tactvol met haar om die bezig was zich dood te drinken aan de fonteinen van de wellust.
In veel dorpen en buitenwijken van steden zien we bij de huizen mooi aangelegde tuinen. In de tuinen kunt u heerlijk ronddwalen met de eigenaars van al dat moois. U ziet prachtige bloemen en mooie bosschages. De eigenaars van die prachtige tuinen kunnen u veel vertellen over de bloemen en de bomen. Zij raken niet uit verteld. Het ene verhaal volgt op het andere verhaal. Het is werkelijk boeiend om het alles aan te horen. Je wordt als luisteraar er als vanzelf in meegenomen en je gaat vragen stellen om nog meer te kunnen horen. Het hele gebeuren speelt zich af in de tuin. De huisdeur blijft gesloten. Is dit niet een treffend beeld van het huisbezoek dat u kort geleden hebt afgelegd? U wordt uitgenodigd in de tuin en dat is mooi maar binnen komt u niet. En als u eerlijk bent, vindt u het soms nog best ook om wat rond te neuzen in die mooie tuin.
Wat is het een ‘kunst' om bij de ander binnen te komen. Echt ‘binnen' komen. Achter al de opgeworpen muren en barricades. Ik denk dat als u eerlijk met uzelf omgaat u die contacten op één hand kunt tellen. Natuurlijk worden op de bezoekavond best een aantal woorden gewisseld. Maar het zijn woorden in de ‘voortuin'. Woorden om de deur maar dicht te kunnen houden. Soms worden er scherpe woorden uit gesproken. Dat zijn de rotspartijen in de tuin of de stekelige doornen. Ik wil u op een paar van die rotspunten en doornen wijzen: ‘Hoe kunnen ze nu die man voor ouderling plaatsen?' ‘We begrijpen van de preek helemaal niets. Wat is die man moeilijk zeg! Onze kinderen snappen er ook helemaal niets van! O, zeker het is een aardige man maar die er pas was ja die kun je tenminste volgen.' ‘Tegenwoordig lopen ze allemaal zomaar naar het heilig Avondmaal. Kan de kerkenraad niet wat beter toezicht houden? Vroeger ging het er allemaal heel anders aan toe!' Zo zijn er nog wel een aantal ‘rotsen' of ‘doornen' op te noemen. De verleiding is groot om er op in te gaan. Wat deed de Heere toen die Samaritaanse best scherp uit de hoek kwam? Kwam er een discussie op gang? Nee toch! Had Hij de iets verwijtende toon in haar spreken niet opgemerkt? Ongetwijfeld! Toch laat Hij Zich er niet door van de wijs brengen. Broeders zo moet u ook niet door de stekelige opmerkingen overstuur raken. Doe alsof u ze niet gehoord hebt. In een andere fase van het gesprek kunt u er op terug komen. Nu moet u vooral kalm blijven en niet in de verdedigingsrol schieten. De Heere Jezus bleef ook kalm bij de Jacobsbron. Wel was Hij op Zijn hoede en lokte haar door te spreken over het water om op Hem in te gaan. Dat had Hij eerder gedaan. Zo moeten wij ook liefdevol met hen omgaan die ons maar in die tuin willen houden. Doorzie het spel en ga rustig door al het geharrewar op de deur af. De deur ging bij de Samaritaanse bijna als vanzelf open toen de Heere Jezus ineens zei: ‘Ga heen, roep uw man en kom hier.' Ze zei niet: ‘Wilt U even wachten dan ga ik hem halen.' Ze zei ontwapend:'Ik heb geen man.' De Heere prijst haar om haar antwoord. Zo kunt u ook tot het echtpaar zeggen:'Wat dunkt u van de Christus?' Zonder omhaal van woorden. Om die zaak gaat het! Wie is Hij voor u? Nu moet er een antwoord komen. Ik weet dat nu van alles zal geprobeerd worden om de deur in het slot te houden. Broeders pas op dat u u niet van de stoep laat weg honen met kreten als ‘Tegenwoordig komt men gelijk maar met Jezus aan. We zullen toch eerst moeten weten dat we uitverkoren zijn en er moet toch heel wat met de mens gebeuren. Hij zal toch eerst in de schuld moeten komen...' Waarheden! Kennis zonder liefde! Broeders wat een zegen als dan gezegd mag worden:'Ik heb geen man! Ik ken Christus niet! Wel uit de Bijbel maar niet in mijn persoonlijk leven.' De Heere geve u dan de genade om in alle teerheid Hem te mogen aanprijzen Die gekomen is om het verlorene te zaligen.

Wordt vervolgd.

Nederhemert, ds. H. Zweistra