Stilte. Ademloze stilte. Een stilte, van wel duizenden mensen om mij heen. Het is 4 mei.

Stil ligt hij daar op zijn bed. Luuc van 17. Ongeneeslijk ziek. Met gesloten ogen, een wit gezicht en stille handen. Met een van pijn vertrokken gezicht en intens moe. Stil wachtend op het moment waarop God zijn ziel van de aarde weg zal nemen.

Ik stond op het perron. De intercity kwam het station binnen gereden en de lucht vulde zich met het geluid van piepende remmen. Toen het bekende sisgeluid en de deuren gingen open.