Meer over Catechesemethode

De weg weten en de weg wijzen

Voor zover ik weet, schreef de kerkvader Augustinus het eerste boek dat aan de catechese gewijd is. In zijn werkje, vertaald onder de titel Goed onderwijs, geeft hij tal van geestelijke en praktische aanwijzingen aan de catecheet. Wie het ter hand neemt, merkt al snel: dit boekje uit de 5e eeuw bevat heel veel wijze lessen voor de catechese in de 21e eeuw!

Augustinus snijdt onder andere de vraag aan waar je als catecheet de motivatie vandaan haalt om voor de zóveelste keer dezelfde dingen uit te leggen. Hij vergelijkt het met bijzondere plaatsen in de stad of op het platteland. Plaatsen die je lief zijn. Maar omdat je er zo vaak langskomt, verrassen ze je niet meer. Dat wordt anders als je aan een ander, als zijn of haar gids, deze plaatsen laat zien. Voor hem of haar is het alles wel nieuw. Door hun verrukking over het nieuwe wordt onze verrukking vernieuwd, aldus de kerkvader. En wie herkent het niet?

Maar hij geeft nog een tweede voorbeeld. Zo kunnen we ook gedachteloos over straten gaan die ons vertrouwd zijn. Maar als we de weg wijzen aan iemand die verdwaald is, wijzen we hem welwillend en blijmoedig de weg. En zo zullen we ook zelf met meer zin door de stof gaan, ook daar waar we zelf geen herhaling nodig hebben. Want wat een vreugde om iemand die dé weg niet kent, die aan hem bekend te mogen maken. En dat ten leven!

Mooie, troostrijke gedachten. Tegelijk stelt het ons op de proef… Om de weg te kúnnen wijzen, moet je hem zelf wel kennen. Om iemand die verdwaald is te kunnen helpen, moet het pad ons vertrouwd zijn. In de nieuwsbrief gaat het vaak over het belang van een goede methode. En terecht! Een methode die Bijbels gefundeerd is en didactisch doordacht is. Maar het voornaamste? Dat is misschien wel dit. Om de weg te wijzen, moeten we zelf de weg weten.

Dr. P.C. Hoek, nieuwsbrief februari 2019