Blogs Catechese

Als puber (b)lijkt Timo onbereikbaar

Het eerste jaar was Timo een lief ventje bij de catechese. Aanhankelijk, vrolijk en vol ervaringsverhalen. Als ik een vraag stelde, stak hij bijna altijd als eerste zijn vinger op. Een slimme kerel, die van thuis uit goed wist wat ik graag wilde horen.

Na verloop van tijd transformeerde Timo van kind tot puber. Zijn jas bleef aan bij binnenkomst en hij hing steeds vaker ongeïnteresseerd op zijn stoel. Bij voorkeur op twee poten. De bereidwilligheid om te kletsen ging nu naar zijn leeftijdsgenoten gedurende de les, in plaats van te antwoorden bij een vraag die ik stelde. Timo was inmiddels veertien. Een stoere kerel, die op school een niveau omlaag ging. In de groep had ik er werk mee, maar in het persoonlijk contact bleef hij de oude. Waren zijn vrienden uit beeld? Dan babbelde hij weer met me als vroeger. Wat meer als kerels onder elkaar, maar niet minder gezellig.  

Wellicht is dit voor medecatecheten een herkenbare ervaring. Ze komen als kind binnen en je laat ze jaren later als volwassene weer los. In de tussenliggende jaren gaan ze met jou door een stormfase, waarbij ze alles wat zij kinderlijk beaamden nu ter discussie stellen. Tot langzaam de koers weer bijbuigt, of niet.  

Een paar overwegingen voor catecheten die leidinggeven aan opstandige pubers: 

Wellicht is de allerbelangrijkste opdracht voor catecheten in de omgang met pubers; de keuze van een juiste grondhouding. Heb hen lief. Persoonlijk, geduldig en volhardend. Je kreeg een unieke taak in het leven van deze jongeren: hen iets tonen van Wie Christus is voor zondaren. Dat mag ons onszelf kosten, toch? 

Steven Middelkoop

Door: Steven Middelkoop op 3 juni 2019


Overzicht