Actueel

Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest

Daar ligt hij. In het donker, bij een grot. Het is avond, maar de heldere sterren omringen hem met licht. Het is de koning van Juda, opgejaagd en op de vlucht voor vijanden die hem willen doden. David vlucht, maar hij weet het: zijn leven is veilig in Gods hand. Vol vertrouwen bidt hij: ‘U bent mijn Rots en mijn Burcht. U zult mij leiden omdat U bent Wie U bent. Red mij uit de val die de mensen voor mij hebben opgezet. U bent mijn Kracht. In Uw hand beveel ik mijn geest’ (zie Psalm 31:4-6). Dat betekent: ‘Aan U vertrouw ik mijn ziel, mijn leven toe. U zorgt voor mij.’ En dan wordt het stil. David is in slaap gevallen.

Mij dorst

In gedachten sta ik daar… ‘Als ik in gedachten sta bij het kruis van Golgotha, als ik hoor wat Jezus sprak, voor Zijn oog aan 't kruishout brak…’

Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?

Weleens alleen gestaan? Zo, midden op het plein bij school? Of op een verjaardag, buiten de kring? Dat je het voelt steken, omdat anderen geen contact met je maken terwijl je daarnaar verlangt? Dat is moeilijk. Dat is zwaar. Je treft aan het middelste kruis Jezus. En Hij is ook alleen. Zielsalleen. Supereenzaam.

Vrouw, zie, uw zoon (...) Zie, uw moeder.

Zie je ze daar staan, die mensen kijkend naar de drie kruizen? Wat ze daar zien, waarom ze daar staan? Sommigen zijn gekomen uit nieuwsgierigheid; je kent dat wel, van die mensen die er altijd zijn als ergens een opstootje is of als er iets gebeurd is. Anderen staan er met een doel; ze hebben hier een taak; ze moeten de orde bewaren en straks de lichamen van de kruizen laten halen. Weer anderen staan er omdat ze één van de moordenaars kennen. Hoe heftig is dat; je bent familie van één van hen of je was ooit bevriend met één van hen of je staat daar omdat je familie was van degene die vermoord is en je ziet nu hoe er recht gedaan wordt; oog om oog, tand om tand.